Kenmerken van Brazilië | Oligopolie-concurrentiemarkt gedomineerd door multinationale sanitairbedrijven

Brazilië, als een van de vijf grootste sanitairproducerende landen ter wereld, wordt gedomineerd door een tiental multinationale conglomeraten, die een oligopolistisch marktpatroon hebben gevormd en een gemondialiseerde productieketen vormen. De dominantie van grote industriële productiefaciliteiten, ondersteund door stroomafwaartse grondstoffenbedrijven en kapitaalmarkten, weerspiegelt grotendeels de kracht van het Braziliaanse oligopolie.

Volgens MME2020-gegevens, Brazilië heeft 26 grote en middelgrote productielocaties voor sanitairkeramiek, gevestigd in acht staten. De belangrijkste productie omvat bassins, Toiletten, urinoirs, enz., waarvan de marktsituatie in elke categorie is: toilet (met tankje) (37%); bekken (25%); toilet (zonder reservoir) (20%); kolom bassin (10%); wasbak (5%); urinoir (3%). De huidige totale productie bedraagt 22 miljoen eenheden.

Volgens het kammen van MME, De productie van sanitairkeramiek was aanvankelijk geconcentreerd in een paar steden in het zuidoosten van Brazilië, en in het afgelopen decennium, door een proces van industriële decentralisatie, het werd geleidelijk verdeeld over acht staten, het vergroten van het aantal planten 20. De regio Jundiai in het zuidoosten van Brazilië vormt de belangrijkste cluster van keramisch sanitair in het land.

Bron: MME, Keuken & Bad

Rio de Janeiro

In de afgelopen jaren, wanneer de productie in grote groepen is geconcentreerd, het head-spillover-effect heeft geleid tot de opkomst van kleine lokale bedrijven die ook gespecialiseerd zijn in goedkope sanitaire artikelen (vier fabrieken in het noordoosten en drie in de staat Minas Gerais). Hoewel deze kleine bedrijven minder dan goed zijn 10% van het lokale marktaandeel in Brazilië, het zijn ook belangrijke indicatoren voor de vraag of Brazilië in de toekomst al vroeg een gezonde industriële ecologie zal kunnen hebben.

De traditionele en hoogwaardige markten van Brazilië verbruiken het grootste deel van de lokale productie. Aan de exportkant, in 2012, 2013 En 2014, de export vertoonde een tekort, terugkeer naar normaal vanaf 2015. In 2018, export opgeteld 233,000 ton, een stijging van 20% jaar na jaar. Het bereikte $38.8 miljoen aan export, een stijging van 12% jaar na jaar. De grootste exportdoelen waren de Verenigde Staten en Paraguay.

2015-2019 Import en export van sanitaire keramiek in Brazilië

Volgens statistieken, in 2008, er waren ongeveer 7,500 banen in de sanitairindustrie in Brazilië. De gemiddelde bezettingsgraad per productie-eenheid bedroeg ongeveer 235 stuks/werknemer/maand of 280 stuks/werknemer/jaar. De Braziliaanse fabrieken met het hoogste automatiseringsniveau hadden een productiviteit van 300 stuks/werknemer/maand, hetzelfde productieniveau als de toonaangevende internationale bedrijven. De minimale productiviteit in het land is ongeveer 180 stuks/werknemer/maand.

De investering die nodig is om te investeren in een moderne fabriek in het land bedraagt ​​ongeveer R$50 miljoen (over RMB 57.7 miljoen), met een maandelijkse capaciteit van ongeveer 80,000 stukken. Om tegemoet te komen aan de groei van de Braziliaanse productie 2010 naar 2030, de totale investering zal naar verwachting in de loop van de periode R$1,2 tot R$2,4 miljard bedragen.

Een overeenkomst ondertekend 2003 tussen fabrikanten in het segment en het Braziliaanse kwaliteit- en productiviteitsprogramma (PBQP) stelde de eis vast dat toiletten niet vaker mogen doorspoelen 6 liter, ongeacht het gebruikte spoelsysteem, en moet een effectief hevelvermogen behouden. Momenteel, 6-Litertoiletten vervangen toiletten van 15 liter in het land.

Ook de energiebron voor de Braziliaanse badkamerindustrie is voornamelijk aardgas, evenals de elektriciteit die nodig is om apparatuur in industriële installaties te laten draaien.

Het geschatte aardgasverbruik varieert van 153 m3/ton tot 388 m3/ton, met een gemiddelde van ongeveer 306 m3/ton. Het elektriciteitsverbruik varieerde van 500 kWh/ton tot 900 kWh/ton, met een gemiddelde van 650 kWh/ton. De meeste industriële fabrieken in Brazilië werken op een manier die vergelijkbaar is met de energieverbruikspatronen van de belangrijkste producerende landen ter wereld.