คุณสมบัติของบราซิล | ตลาดการแข่งขันผู้ขายน้อยรายถูกครอบงำโดยบริษัทเครื่องสุขภัณฑ์ข้ามชาติ

บราซิล, ในฐานะหนึ่งในห้าประเทศผู้ผลิตสุขภัณฑ์ชั้นนำของโลก, ถูกครอบงำโดยกลุ่มบริษัทข้ามชาติหลายสิบแห่ง, ซึ่งก่อให้เกิดรูปแบบการตลาดแบบผู้ขายน้อยรายและเป็นห่วงโซ่การผลิตแบบโลกาภิวัตน์. ความโดดเด่นของโรงงานผลิตทางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่, ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทวัตถุดิบขั้นปลายและตลาดทุน, สะท้อนให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของผู้ขายน้อยรายของบราซิลเป็นส่วนใหญ่.

ตามข้อมูล MME2020, บราซิลก็มี 26 สถานที่ผลิตเซรามิกสุขภัณฑ์ขนาดใหญ่และขนาดกลาง, ตั้งอยู่ในแปดรัฐ. การผลิตหลัก ได้แก่ อ่าง, ห้องสุขา, โถฉี่, ฯลฯ, ซึ่งภาวะตลาดในแต่ละประเภทได้แก่: ห้องน้ำ (มีถัง) (37%); อ่าง (25%); ห้องน้ำ (ไม่มีถัง) (20%); อ่างคอลัมน์ (10%); จม (5%); โถปัสสาวะ (3%). การผลิตรวมในปัจจุบันคือ 22 ล้านหน่วย.

ตามการหวีของ MME, การผลิตเซรามิกสุขภัณฑ์เริ่มแรกกระจุกตัวอยู่ในเมืองไม่กี่เมืองในภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของบราซิล, และในทศวรรษที่ผ่านมา, ผ่านกระบวนการกระจายอำนาจทางอุตสาหกรรม, ค่อยๆ กระจายไปยังรัฐแปดรัฐ, เพิ่มจำนวนต้นให้มากขึ้น 20. ภูมิภาค Jundiai ทางตะวันออกเฉียงใต้ของบราซิลถือเป็นกลุ่มเครื่องสุขภัณฑ์เซรามิกหลักในประเทศ.

แหล่งที่มา: เอ็มเอ็มอี, ครัว & อาบน้ำ

รีโอเดจาเนโร

ในปีที่ผ่านมา, เมื่อการผลิตกระจุกตัวเป็นกลุ่มใหญ่, ผลกระทบล้นทำให้เกิดบริษัทท้องถิ่นขนาดเล็กที่เชี่ยวชาญด้านสุขภัณฑ์ระดับล่างด้วย (โรงงานสี่แห่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือและสามแห่งในรัฐมินาสเชไรส์). แม้ว่าบริษัทเล็กๆ เหล่านี้จะมีสัดส่วนน้อยกว่าก็ตาม 10% ของส่วนแบ่งการตลาดในประเทศบราซิล, นอกจากนี้ยังเป็นตัวบ่งชี้สำคัญว่าบราซิลจะสามารถมีระบบนิเวศทางอุตสาหกรรมที่ดีในอนาคตได้หรือไม่.

ตลาดดั้งเดิมและตลาดระดับไฮเอนด์ของบราซิลบริโภคผลผลิตในท้องถิ่นเป็นส่วนใหญ่. ในด้านการส่งออก, ใน 2012, 2013 และ 2014, การส่งออกมีการขาดดุล, กลับคืนสู่ภาวะปกติจาก 2015. ใน 2018, รวมยอดส่งออก 233,000 ตัน, เพิ่มขึ้นของ 20% ปีต่อปี. มันถึงแล้ว $38.8 ส่งออกเป็นล้าน, เพิ่มขึ้นของ 12% ปีต่อปี. เป้าหมายการส่งออกที่ใหญ่ที่สุดคือสหรัฐอเมริกาและปารากวัย.

2015-2019 การนำเข้าและส่งออกเซรามิกสุขภัณฑ์ของบราซิล

ตามสถิติ, ใน 2008, มีประมาณ 7,500 งานในอุตสาหกรรมเครื่องสุขภัณฑ์ในบราซิล. อัตราการเข้าพักเฉลี่ยต่อหน่วยการผลิตอยู่ที่ประมาณ 235 ชิ้น/พนักงาน/เดือน หรือ 280 ชิ้น/พนักงาน/ปี. โรงงานในบราซิลที่มีระบบอัตโนมัติระดับสูงสุดมีความสามารถในการผลิตเท่ากับ 300 ชิ้น/พนักงาน/เดือน, การผลิตระดับเดียวกับบริษัทชั้นนำระดับสากล. ผลผลิตขั้นต่ำในประเทศอยู่ที่ประมาณ 180 ชิ้น/พนักงาน/เดือน.

การลงทุนที่จำเป็นเพื่อลงทุนในโรงงานสมัยใหม่ในประเทศมีมูลค่าประมาณ 50 ล้านเรอัล (เกี่ยวกับหยวน 57.7 ล้าน), ด้วยกำลังการผลิตประมาณเดือนละประมาณ 80,000 ชิ้นส่วน. เพื่อตอบสนองการเติบโตของการผลิตจากบราซิล 2010 ถึง 2030, การลงทุนทั้งหมดคาดว่าจะสูงถึง 1.2 ถึง 2.4 พันล้านดอลลาร์เรอัลในช่วงเวลาดังกล่าว.

ข้อตกลงที่ลงนามใน 2003 ระหว่างผู้ผลิตในกลุ่มนี้กับโครงการคุณภาพและผลผลิตของบราซิล (PBQP) กำหนดข้อกำหนดว่าห้องน้ำต้องชักโครกไม่เกิน 6 ลิตร, โดยไม่คำนึงถึงระบบฟลัชที่ใช้, และต้องรักษาความสามารถในการสูบน้ำให้มีประสิทธิภาพ. ตอนนี้, 6-โถสุขภัณฑ์ลิตรกำลังเข้ามาแทนที่โถสุขภัณฑ์ขนาด 15 ลิตรในประเทศ.

แหล่งพลังงานสำหรับอุตสาหกรรมห้องน้ำของบราซิลก็ส่วนใหญ่เป็นก๊าซธรรมชาติเช่นกัน, ตลอดจนไฟฟ้าที่จำเป็นในการเดินอุปกรณ์ในโรงงานอุตสาหกรรม.

ปริมาณการใช้ก๊าซธรรมชาติโดยประมาณแตกต่างกันไป 153 ลบ.ม./ตัน ถึง 388 ลบ.ม./ตัน, โดยมีค่าเฉลี่ยประมาณ 306 ลบ.ม./ตัน. อัตราการใช้ไฟฟ้ามีตั้งแต่ 500 kWh/ตัน ถึง 900 กิโลวัตต์ชั่วโมง/ตัน, โดยมีค่าเฉลี่ยของ 650 กิโลวัตต์ชั่วโมง/ตัน. โรงงานอุตสาหกรรมส่วนใหญ่ในบราซิลดำเนินธุรกิจในลักษณะที่คล้ายคลึงกับรูปแบบการใช้พลังงานของประเทศผู้ผลิตรายใหญ่ของโลก.